Χριστούγεννα : από το φόβο στο όνειρο…

Views

171
  • Όταν στο τραπέζι έχει άφθονη σιωπή, άφθονο ψωμί, σταρένιο, ολικής, πολύσπορο, ανοιχτή τηλεόραση στην ζωή της άλλης, ανατομικές καρέκλες κατοικείν , συσκευές που σκέφτονται ευ ζην  κι ανθρώπους που μεγαλώνουν μαζί, νιώθουν χώρια, τα χέρια τους εξυπηρετούν τους στόχους της κινητής τηλεφωνίας και της ακινησίας του μυαλού, τα Χριστούγεννα από μόνα τους δεν αρκούν για να γίνουν η ευκαιρία για συνύπαρξη.
  • «Γιορτές είναι!  Δεν θα φάμε όλοι μαζί;» ή «Τι! Πάλι στη μάνα σου θα πάμε για Χριστούγεννα;» Συχνά οι οικογενειακές συγκεντρώσεις έχουν  χαρακτήρα καταναγκαστικό , που σε συνδυασμό με ζητήματα σχέσεων  ανοιχτών για χρόνια σε συγκρούσεις και κλειστών σε μια γόνιμη επικοινωνία, μπορούν συχνά να μετατρέπουν την ευκαιρία των γιορτών για ανθρώπινη επαφή, ηρεμία και ξεκούραση σε έναν ακόμη Γολγοθά αρνητικών συναισθημάτων και συγκρούσεων.
  • Τα Χριστούγεννα γεννούν θλίψη, θυμό, φόβο, χαμηλό αυτοσυναίσθημα όταν το νόημά τους μετασχηματίζεται σε καταναλωτικά must τύπου “black Friday” καθώς τα αποκτήματα μιας μανίας για κατανάλωση (μορφή λανθάνουσας κατάθλιψης κάποιες φορές) κάνουν κάποιους να ποδοπατιούνται στην ψυχή και στο σώμα, προσπαθώντας μέσα από το ρήμα «αγοράζω» να δώσουν απεγνωσμένα νόημα στο ρήμα «είμαι».
  • Όταν είσαι ο πρώτος μαθητής και οι άλλοι τρώνε την λάσπη σου για να πληρώσεις με τα 19άρια το Smartphone, όταν η lady Gaga πουλάει τρέλα, τρελά στο δωμάτιό σου, όταν μαθαίνεις πως οι άλλοι είναι επικίνδυνοι όταν χαίρεσαι, όταν έχεις κι όταν μπορείς κι αν σου ζητήσουν μην δώσεις γιατί θα σε πουν κοροΐδο κι όταν η gadget  εφηβεία σου είναι αλληλέγγυα μόνον με τα καινούρια σου Nike από τα παιδιά του Μπαγκλαντές κι ορίζουν τις αθλητικές σου επιδείξεις – επιδόσεις το νόημα των Χριστουγέννων δεν θα καταφέρει να χωρέσει και να περάσει από την καμινάδα της καρδιάς.
  • Στην εποχή μας τα Χριστούγεννα επίμονα και σταθερά αφηγηματοποιήθηκαν προκειμένου να συνδεθούν με τον καταναγκασμό για υπερκατανάλωση, με αποτέλεσμα σε μια συνθήκη κρίσης σαν τη σημερινή- που τα εορτοδάνεια γίνηκαν θηλιά στη θέση της γραβάτας με τα γκι – η αναμονή τους αντί να γεμίζει με τη χαρά της σχόλης και της ευκαιρίας για φιλιά κι αγκαλιές γίνεται αλλεργία κι άλγος κι ορίζεται ως μια επικίνδυνη μορφή κατάθλιψης κι αναζήτησης φυγών γιατί το «έχω» αδυνατεί και το «είμαστε» έχει από καιρό ατονίσει….

Όμως  έχουμε  τη δύναμη του κριτικού στοχασμού, του μετασχηματισμού εντός μας, της μνήμης που επιμένει πως το ουράνιο τόξο για να συμβεί πρέπει να δεχτεί την αρχή της καταιγίδας….

Ανάσα βαθιά, εστίαση στο μέσα μας απλό, να πούμε αλλιώς την ιστορία… να κάπως έτσι:

«Λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα.  Καθόμαστε στην κουζίνα ψήνοντας κουλουράκια με πορτοκάλι και κανέλα να μυρίζει το σπίτι θαλπωρή, να γεμίζουν μνήμες με μυρωδιές τα αμπάρια της ψυχής των παιδιών μας για να έχει «τρόφιμα» να μην πεινάσει στους καιρούς που θα’ ρθουν το μυαλό τους…να θυμάται και να γεύεται, να γεύεται και να θυμάται…

Ξέρετε, οι άνθρωποι πορεύονται και γίνονται με αυτό που θυμούνται. Δύσκολα λοξοδρομούν από την πορεία της μνήμης. Δεν είναι που θυμούνται αυτά που γίνηκαν μα όλα όσα θυμούνται να γίνηκαν. Και γίνονται μέσα τους. Το χαμόγελο, ο λυγμός, ο τρόπος που προφέρουν το τι και το πώς , το βήμα, το βλέμμα, το άγγιγμα.

Το νεύμα στην χαρά ή η αποστροφή του από αυτήν… Στις μέρες των Χριστουγέννων  υπάρχουν δυο συνήθως χαρές, η μια στα παιδικά χαμόγελα μέσα στο σπίτι κι άλλη μέσα στο νόημα των γιορτών που έρχονται απέξω με τρίγωνα – κάλαντα, φωταγωγημένους δρόμους, τραγούδια από τα μεγάφωνα της πόλης και στολισμένα με πολύχρωμα λαμπιόνια δέντρα σε πλατείες και γειτονιές…

 Κι αν οι μεγάλοι γκρινιάζουν καθώς ετοιμάζουν τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα -γιατί αναγκάζονται να συνεργαστούν κι ερχόνται πολύ κοντά τα παράπονα – ας ονειρευτούν για μια φορά πως:

«Ήταν λέει μια φορά σε τούτους τους καιρούς που επιτέλους το μέλι κι η κανέλα έκαναν το μαγικό εκείνο που από χρόνους πολλούς προσδοκούσαν οι άνθρωποι: Μέλωσαν το μυαλό και την καρδιά τους κι εκείνα γλύκαναν κι ημέρεψαν για πάντα . Κι από τότε  γεννήθηκαν ξανά τα Χριστούγεννα έτσι απλά στις  στιγμές που σηκώνουν το κατσαρόλι  με το σιρόπι από μέλι και κανέλα για να γλυκάνουν τις φρεσκοτηγανισμένες δίπλες πάντα σε σχήμα φιόγκου…

Επιμέλεια: Άννα Σολωμού-Ζενζεφύλη–Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Πάτρα Γενναδίου 22 – τηλέφ: 2610312609